Februari

Jullie hebben heel veel berichtjes van mij hier te goed en hoop dat het allemaal gaat lukken om hier toch af en toe nu iets op te zetten ma tis nie omdat we nu internet hebben da da hier ook gaat gelijk niks L voorlopig kunnen we alleen op google en gmail ma daar zijn we nie veel mee.

Februari was een tamelijk rustige maand om te beginnen. Veel op ons stageplaats Huis Talje geweest en proberen met de kinderen veel te werken. Het enige probleem daarbij is dat de ‘housemother supervisor’ we zullen om het gemakkelijk te houden maar de hoofdopvoedster noemen ontslagen is. Een deel van haar job was om rond te rijden met de auto voor donaties op te halen of voor de kinderen naar hun therapie of verzorging in het ziekenhuis en zo te rijden. Aangezien zij er niet meer is en niemand van de ‘gewone’ staff een rijbewijs heeft, hebben steffie en ik die taak gekregen. Heel onze planning wordt dus dikwijls overhoop gegooid en het is vooral jammer voor de kinderen want onze begeleiding wordt hierdoor veel minder intens en het programma staat nog altijd niet tegoei op zijn poten gewoon om het feit dat we gewoon niet veel tijd hebben ervoor.

Hebben in februari ook niet veel buiten stage gedaan. Steffie en ik vulden onze vrije tijd met luieren, kaarten, zwemmen, wat zuid-afrikaanse tv te kijken, af en toe iets gaan drinken in O’Hagans…
Ondertussen staan we ook in de krant hier en een verkort versie ervan kan je vinden op de site van Talje huis en ga binnenkort ook een krant thuis laten bezorgen dus als ge binnenspringt daar kunde het helemaal lezen, heeft mama ook wat gezelschap J

De kinderen in Talje zijn buitengewoon geweldig. Eerste dagen wel wat schokkerend maar daar geraak je gewend aan en het is allemaal niet ZO erg. Jullie moeten vooral geen vergelijking maken met de beelden die jullie zagen van Hongarije of waar het ook was want het is veel beter.
In de voormiddag proberen we ons wat bezig te houden met de kinderen die niet naar school kunnen gaan. Spelen wat met hen, geven hen aandacht, helpen de staff met wat fysio oefeningetjes, helpen hen eten geven, gaan met hen wandelen….
Namiddag komen dan de kinderen die naar Thusanang special school terug thuis en het is met hen dat we het stimulatieprogramma doen. Jongens en meisjes apart, elk een klein uurtje want hun aandachtsspanning is niet zo groot.
Ga hier niet elk kind beschrijven want dit is eerst en vooral vertrouwelijk en het zou me ook veel te ver leiden. Ik kan jullie wel vertellen dat sommige problemen die ze hebben, hartbrekend kunnen zijn maar ze zitten allemaal al in mijn hartje en ga ze temenes missen als ik hier weg moet (maar dan zie ik jullie allemaal terug en kunnen jullie mij erbovenop helpen J )

Ik laat jullie nu met vriendelijk groeten
En mis jullie allemaal.
Oom Unis